بالهای اندیشه

پیرم و گاهی دلم یاد جوانی می کندبلبل شوقم هوای نغمه خوانی می کند همتم تا میرود ساز غزل گیرد به دستطاقتم اظهار عجزو نا توانی می کند بلبلی در سینه می نالد هنوزم کاین چمنبا خزان هم آشتی و گل فشانی می کندما به داغ عشقبازیها نشستیم و هنوزچشم پروین همچنان چشمک پرانی می کند نای ما خاموش ولی این زهره شیطان هنوزبا همان شور و نوا دارد شبانی می کندگر زمین دود هوا گردد همانا،  آسمانبا همین نخوت که دارد آسمانی می کندسالها شد رفته دمسازم زدست اما هنوزدر درونم زنده است و زندگانی می کندبا همه نسیان تو گویی کز پی آزار منخاطرم با خاطرات خود تبانی می کند بی ثمر هر ساله در فکر بهارانم ولیچون بهاران می رسد با من خزانی می کندطفل بودم دزدکی پیر و علیلم ساختندآنچه گردون می کند با ما نهانی می کند می رسد قرنی به پایان و سپهر بایگاندفتر دوران ما هم بایگانی می کند"شهریارا" گو دل از ما مهربانان نشکنیدورنه قاضی در قضا نامهربانی می کندشهریار+ نوشته شده در  جمعه بیست و هشتم آبان ۱۳۹۵ساعت 12:0&nbsp توسط امیر  |  بالهای اندیشه...ادامه مطلب

به توکل نام اعظمت

بسم الله الرحمن الرحیم ...

بالهای اندیشه...

حسین تشنۂ معرفت بود و وفا...

تشنیۂ لبیک و صلح و صفا...

لبیک گویی نبود در کربلا...

شاه خوبان تنها ماند در دشت بلا...

سر را کردند اشقیا از تن جدا...

لیک شد روان صوت قرآن بر سرنیزه ها...

حرف حسین نه آب بود و نه جور و جفا...

بل گذشت و مهر و دلپاکی،آیین انبیاء...

ای برادر حرف حسین را بنویس با آب طلا...

آزادگی را بگذار سرلوحۂ کارها....

بالهای اندیشه...